En Europa fálase máis de 200 linguas indíxenas, o 94% pertencentes á familia indoeuropea, con tres grandes ramas que superan os 200 millóns de falantes cada unha: as linguas eslavas, xermánicas e romances. O ruso, alemán, francés, italiano e inglés son as cinco linguas con máis de 50 millóns de falantes nativos, mentres que o éuscaro é un idioma illado sen parentesco coñecido con ningunha outra lingua, e zonas fronteirizas como Alsacia, o Tirol ou Bélxica son multilingües por historia. As linguas celtas, bálticas, helénicas, ugrofinesas como o húngaro e o finés, e linguas minoritarias como o catalán, galego ou bretón completan o mosaico lingüístico europeo. Este mapa de Risk divide o continente por familias e subfamilias lingüísticas, onde as fronteiras do idioma marcan territorios cohesivos: quen controle a Europa xermánica (norte e centro), a latina-romance (sur e oeste) ou a eslava (leste) terá bloques compactos para avanzar. As zonas de transición como os Balcáns, Europa central e as rexións bálticas son campos de batalla lingüística onde se superpoñen influencias, e controlar esas áreas dache acceso a múltiples frontes.